
แค่บอกได้ว่ารู้สึกอะไร
ใจก็เริ่มสงบลง นักวิจัยจาก UCLA ให้คนดูรูปหน้าคนที่กำลังโกรธหรือกลัว แล้วสแกนดูการทำงานของสมองไปพร้อมกัน
166 ข้อความจากเพจ เสียงที่ไม่ได้ยิน เรียงจากใหม่ไปเก่า

ใจก็เริ่มสงบลง นักวิจัยจาก UCLA ให้คนดูรูปหน้าคนที่กำลังโกรธหรือกลัว แล้วสแกนดูการทำงานของสมองไปพร้อมกัน

ก็แค่พกร่มไป เหมือนบางช่วงของชีวิต ที่ไม่ได้เป็นอย่างที่หวัง

ถึงค่อยยอมให้ตัวเองพัก ไม่ต้องรอให้ร้องไห้ไม่ไหว ไม่ต้องรอให้ตื่นมาแล้วไม่อยากทำอะไร

ไม่ใช่เพราะชีวิตหนักเกินไป แต่เพราะเราแบกทุกอย่างไว้คนเดียว แบกความคาดหวังของคนอื่น

ไม่เป็นไรนะ ไม่เป็นไร ถ้ายังคิดเรื่องเดิมวนอยู่ ไม่เป็นไร ถ้ายังไม่รู้ว่าพรุ่งนี้จะเป็นยังไง

ไม่ใช่เพราะไม่มีอะไรจะพูด แต่เพราะเหนื่อยเกินกว่าจะอธิบาย เหนื่อยที่ต้องเล่าเรื่องเดิมซ้ำ ๆ
นั่งพักตรงนี้ก่อนนะ วันนี้เราอาจทำได้ไม่ครบทุกอย่าง อาจเจอเรื่องที่ไม่ได้ดั่งใจ

ก็นับว่าเก่งแล้วนะ บางวันเราตื่นมาพร้อมแรงเต็มร้อย บางวันแค่ลุกจากเตียงได้

ถ้าคำตอบคือเหนื่อย ก็ไม่ต้องฝืนบอกตัวเองว่าไหว บางทีเราก็คอยถามคนอื่น

ถึงค่อยอนุญาตให้ตัวเองพัก ไม่ต้องรอให้ร้องไห้ไม่ไหว ไม่ต้องรอให้ตื่นมาแล้วไม่อยากทำอะไร

จะไม่หนักไปกว่า ฝนที่กำลังตกอยู่ตอนนี้ เพราะอย่างน้อย

แต่ความรู้สึกของเรา ก็ควรได้รับการดูแลด้วยเหมือนกัน ถ้าเหนื่อยก็แค่พัก

ไม่จำเป็นต้องเก่งขึ้นทุกวัน ไม่ต้องรีบ ไม่ต้องฝืน ไม่ต้องทำให้ใครพอใจตลอดเวลา

เราก็แค่พกร่ม เหมือนบางช่วงของชีวิต ที่มันไม่ได้เป็นไปอย่างที่หวัง

บางวันทำได้แค่นี้ก็ดีแล้ว เราไม่จำเป็นต้องทำทุกอย่างให้ดีที่สุด ไม่จำเป็นต้องเก่งในทุกเรื่อง

จนวันหนึ่งต้องมานั่งเสียใจ ที่ไม่เคยเลือกตัวเองเลย เราใจดีกับคนอื่นได้

ก็พาเราเดินไกลจากความสุขเดิม ๆ เราแบกมากขึ้น คิดมากขึ้น

แต่ลืมใจดีกับตัวเอง เราอาจคอยปลอบคนอื่น ในวันที่เขาไม่ไหว

พยายามเป็นคนเก่งในสายตาคนอื่น พยายามไม่ทำให้ใครผิดหวัง พยายามจัดการทุกอย่างให้ได้

ชีวิตจริงมันไม่ได้ใจดีกับเราเสมอไป หลายครั้งเราต้องฝืนยิ้ม ทั้งที่ข้างในเหนื่อยแทบไม่ไหว

อาจไม่ใช่การพยายามต่อ แต่คือการยอมรับความจริง แล้วค่อย ๆ ปล่อยมือ

กำลังสอนอะไรบางอย่างกับเราเสมอ ความผิดหวัง กำลังสอนให้เราเข้มแข็งขึ้น

ไม่ได้อยู่กับเราตลอดไป วันนึงมันจะผ่านไป เหมือนที่เราเคยผ่านมา
เราอาจไม่ได้เก่งที่สุด แต่เราเป็นเรา และนั่นก็เพียงพอแล้ว

น้ำตา…ไม่ใช่ความอ่อนแอ การหยุดพัก…ไม่ใช่การแพ้ เราแค่กำลังใช้ชีวิต

แค่เติบโตในแบบที่ไม่ทำร้ายตัวเองก็พอ ไม่ต้องเร่งให้ชีวิตไปเร็วกว่าใจ ไม่ต้องฝืนยิ้ม ทั้งที่ข้างในยังไม่ไหว

เราก็แค่กลับบ้าน จะมีใครรักเราได้มากกว่า คนที่บ้านล่ะ
เพียงเพราะโลกไม่ได้เข้าใจเรา บางครั้งเราอาจพยายามปรับตัว พยายามเป็นในแบบที่คนอื่นอยากให้เป็น

เก่งในแบบที่ไม่ต้องให้ใครเห็นก็ได้ แค่เรารู้ตัวเองก็พอแล้ว เราอาจไม่ได้เก่งแบบชนะทุกอย่าง

เราจะไม่อยู่ในที่ที่เราต้องพยายามเกินไป เราไม่จำเป็นต้องฝืนตัวเอง ให้พอดีกับทุกที่

เราจะเลือกการไม่ฝืนอยู่ในที่ที่ไม่ใช่เรา เมื่อก่อนเราอาจพยายามปรับตัว พยายามเป็นในแบบที่คนอื่นอยากให้เป็น

ไม่จำเป็นต้องฝืนยิ้ม ทั้งที่ข้างในกำลังแตกสลาย เพราะเราก็แค่คนธรรมดา
ไม่ใช่เพราะโลกมันหนักเกินไป แต่เพราะเราแบกทุกอย่างไว้เอง ทั้งความคาดหวังของคนอื่น

ที่ใจดีกับเรามากกว่าเดิมหน่อยนะ ไม่ต้องเก่งขึ้นก็ได้ แค่ใจดีกับตัวเองมากขึ้นก็พอ
ยิ่งต้องรักตัวเองให้มากขึ้น เพราะยิ่งโต เรายิ่งเจอความคาดหวัง

บางวันเราอ่อนแอได้ เหนื่อยได้ เงียบได้

ไม่ใช่เพราะชีวิตหนักเกินไป แต่เพราะเราพยายามเป็นทุกอย่าง ยกเว้นเป็นตัวเอง

ก็แค่พักก่อน พอก่อน อย่าไปฝืน เราไม่จำเป็นต้องเก่งกับทุกเรื่อง

วันที่ไม่โอเค คือส่วนหนึ่งของการมีชีวิต ไม่ใช่ความผิด

หัวใจไม่ได้พังเพราะวันเดียว และมันก็ไม่จำเป็นต้องหายด้วยความเร่งรีบ บางแผลต้องการเวลา

เราเลยต้องใจดีกับวันนี้ให้มากขึ้น เราแก้ไขเมื่อวานไม่ได้ เอาคำพูดบางคำกลับมาไม่ได้

ไม่ใช่การฝืนยืนไหว แต่คือการยอมรับตรงๆ ว่า เราไม่ไหวแล้วจริงๆ

ไม่ต้องเก่งทุกเรื่องก็ได้ ไม่ต้องชนะทุกสนาม ไม่ต้องพิสูจน์ตัวเองกับทุกคนที่ผ่านเข้ามาในชีวิต

1. ให้อภัยตัวเอง ที่วันนี้ไม่มีแรง

แล้วรู้สึกว่าไม่อยากลุกจากเตียง ไม่อยากเจอใคร ไม่อยากทำอะไรเลย

ขอให้ปีนี้ใจดี กับเราหน่อยนะ ขอให้โลกใจดีกับเรามากขึ้น

วันสุดท้ายแล้ว พอแล้วนะ พอกับการฝืน

ไม่มีอะไรคงอยู่ตลอดไป ทั้งความสุขและความทุกข์ ทั้งวันที่เราหัวเราะได้เต็มที่
…ก็แค่ถอยออกมาหน่อย บางที่มันก็เหนื่อยเกินไปจริงๆ นะ อยู่ไปก็มีแต่ใจพัง ไม่ได้ดีขึ้นเลย
อาจหมายถึงวันที่เรายอมรับว่า “ไม่ไหว” แล้วให้โอกาสตัวเองได้พัก โดยไม่ฝืนเป็นคนเก่งตลอดเวลา
ระหว่างที่เรามุ่งเดินไปข้างหน้า เราก็เผลอทำใครบางคนหล่นไว้ข้างทาง ไม่ใช่เพราะเราไม่แคร์
เพราะเราก็เป็นแค่คนธรรมดาคนหนึ่ง วันที่เหนื่อย วันที่ร้องไห้ ก็ไม่เป็นไรเลย อย่าโทษตัวเองที่รู้สึกอ่อนแอ
จนทำให้เราไม่มีความสุข
ไม่ง่าย แต่ก็ไม่ยากเกินที่เราจะทำได้

บางวันเราทำผิดพลาดในสิ่งที่เคยทำได้ดี บางวันเราพูดจาไม่ดี ทั้งที่ตั้งใจจะเป็นคนใจเย็น บางวันเราพยายามเต็มที่แล้ว แต่ทุกอย่างก็ยังไม่เป็นอย่างที่คิด

ไม่ต้องยิ้มให้ไหว ไม่ต้องพยายามเป็นคนเก่ง ที่ใคร ๆ คาดหวังเสมอไป
แต่บางครั้งชีวิตก็พาเราไปอยู่ตรงนั้น เพื่อสอนให้เรารู้ว่า “ความเข้มแข็ง” ไม่ใช่การไม่ร้องไห้ แต่มันคือการร้องแล้วเช็ดน้ำตา
ในวันที่เราเจอกับความทุกข์ ลองมองหาความโชคดีเล็กๆ ที่ซ่อนอยู่ดูนะ อาจจะเป็นแค่แสงแดดในตอนเช้าที่สวยงาม หรือกาแฟแก้วโปรดที่ทำให้เรามีแรงทำงานต่อ เพราะทุกความโชคร้าย มักมีความโชคดีซ่อนอยู่เสมอ
บางเรื่องมันหนักเกินไปสำหรับคนคนเดียว บางความรู้สึกก็ต้องการที่พักและอ้อมกอด เราไม่ได้อ่อนแอที่ขอความช่วยเหลือ

หนักก็วาง เหนื่อยก็พักบ้างนะ ” #เสียงที่ไม่ได้ยิน ดูน้อยลง
ขอให้เดือนนี้ เป็นเดือนที่เต็มไปด้วยพลังบวก ขอให้สิ่งที่หนัก
แต่มันคือการเดินทางของเราเอง เราไม่จำเป็นต้องวิ่งเร็วเหมือนใคร ไม่จำเป็นต้องถึงเส้นชัยพร้อมใคร

ไปซะทุกอย่างก็ได้ อ่อนแอบ้างก็ได้ เหนื่อยก็พักบ้าง

ก็แค่ "ยอมรับ" ในสิ่งที่มันเป็น อย่าฝืนในสิ่งที่เปลี่ยนไม่ได้ ชีวิตเราต้องเจอทั้งสิ่งที่เปลี่ยนได้
เราก็จะไม่เห็นแสงดาว บางครั้งชีวิตก็เหมือนกัน ถ้าเราไม่เคยผ่านช่วงเวลาที่เจ็บปวด
จะหมดปีแล้วเราเหนื่อยมาเยอะแล้ว
แต่เราเลือกได้ว่าจะอยู่ตรงไหน เราควบคุมความคิด ความรู้สึกของเราได้ และเราเลือกได้ว่าจะเดินหนีจากสิ่งที่ไม่ใช่
มันอาจทำให้เราเหนื่อย อ่อนล้า บางทีก็แทบยืนไม่ไหว แต่เชื่อเถอะว่า…
เราก็อ่อนแอและร้องไห้ได้ มันไม่ทำให้เรามีคุณค่าน้อยลงเลย แต่มันทำให้เรายิ่งเป็น “มนุษย์” ที่แท้จริงมากขึ้น
ที่ไม่ยอมแพ้กับวันที่เหนื่อย ที่ยังลุกขึ้นมาแม้ในวันที่หมดแรง ที่ยังเลือกจะก้าวต่อ ทั้งที่ใจไม่ไหว
ไม่เป็นไรเลยถ้าวันนี้เราอยากพัก อยากหยุดจากสิ่งที่ทำอยู่ คนเรามันไม่ได้ต้องเข้มแข็งตลอดเวลา บางทีก็ต้องมีวันที่อยากนั่งเฉย ๆ ฟังเพลงที่ชอบ

บางวันที่คุณเหนื่อย… บางวันที่คุณท้อ… อย่าลืมนะว่า คุณยังเป็นมนุษย์ที่มีหัวใจ
เราอ่อนแอก็ไม่ผิด เรายังเป็นมนุษย์ที่มีหัวใจ วันนี้เราไม่ต้องเก่งที่สุดก็ได้

มันไม่เคยเกิดขึ้นแบบไร้เหตุผลเลยนะ บางครั้งเราอาจจะงงๆ ว่า "ทำไมมันต้องเป็นแบบนี้" "ทำไมเราต้องเจอเรื่องแบบนี้"
“ไม่เหลือแรงจะไปต่อแล้ว” จริง ๆ มันไม่ใช่เรื่องแปลกเลยนะ เราคือมนุษย์
เราไม่จำเป็นต้องเก่งให้ทุกคนพอใจ ไม่จำเป็นต้องยิ้มให้ทั้งที่ในใจร้องไห้ ไม่จำเป็นต้องเข้มแข็งให้ทุกคนเห็น...

ไม่ได้หมายความว่าเราล้มเหลว แต่มันคือการยอมรับว่าเราเป็นแค่คนธรรมดา ที่ก็มีเหนื่อย มีท้อ มีไม่ไหวเหมือนกัน
เราจะเริ่มรู้สึกหมดไฟ ไม่ใช่เพราะเราไม่เก่ง แต่เพราะเราใช้พลังงานในตัวเองมากเกินไป
บางทีอาจยังมีเมฆหม่นอยู่บ้าง อากาศอาจยังชื้นๆ เย็นๆ แต่เดี๋ยวสักพักแดดก็จะออก
พักก่อนก็ได้ ไม่มีใครว่าหรอก บางทีเราก็ไม่ต้องแข็งแรงตลอดเวลาหรอก ชีวิตมันไม่ได้ต้องเร่งให้ทันใครทุกวัน
ไม่เคยต้องการให้เราสมบูรณ์แบบ แม่ไม่สนว่าคนอื่นจะมองเราอย่างไร แม่แค่อยากให้เรามีความสุขในแบบของเรา

ไม่ใช่เพราะเราไม่เก่งพอ แต่มันคือสัญญาณว่าชีวิตกำลังพาเรา ก้าวสู่บทเรียนที่ใหญ่ขึ้น

ไม่ต้องยิ้มให้ไหว...

จะแบกรับไว้คนเดียวไหว น้ำตาที่ไหลออกมา ไม่ได้หมายความว่าเราอ่อนแอ

มีบางวันที่เรารู้สึกเหมือนแบตเตอรี่ในตัวมันหมดเกลี้ยง... เหนื่อยทั้งกาย เหนื่อยทั้งใจ จนอยากจะหยุดทุกอย่างไว้แค่นี้ ในวันแบบนั้น... ไม่ต้องฝืนทำเป็นเข้มแข็งก็ได้นะ แค่ได้หยุดพักและใจดีกับตัวเองบ้างก็พอแล้ว มาลองดูวิธีปลอบโยนใจเราในวันที่เหนื่อยล้ากันนะ 1. ยอมรับตรงๆ กับตัวเองว่า
ในจังหวะที่มันไม่ไหว ไม่มีใครต้องแบกโลกทั้งใบไว้

เหมือนกำลังกำทรายไว้ในมือแน่นๆ พยายามควบคุมทุกอย่างให้อยู่ในกรอบ วางแผนทุกก้าว กังวลกับทุกผลลัพธ์

--- วันนี้เธอรู้สึกหนักใจใช่หรือเปล่า รู้สึกเหมือนทุกอย่างไม่เป็นไปตามที่เราคิด
เราก็จะไม่รู้ว่า ชีวิตที่ดีกว่านี้หน้าตาเป็นยังไง

เหมือนเสียงธรรมชาติที่กระซิบเบาๆ พูดกับเราผ่านใบไม้ที่ไหวระริก ผ่านสายฝนที่โปรยปรายลงมา

หมดแรง หมดไฟ ท้อกับทุกอย่าง บางครั้ง ชีวิตก็ดูเหมือน

เหนื่อยไหม ยังไหวหรือเปล่า อย่าวิ่งไปข้างหน้า

ก็เดินออกมานะ...

ไม่ได้หมายถึงการไม่เคยร้องไห้ วันที่เราเก่งมากแล้ว ก็มีเรื่องบางเรื่องที่ทำได้ไม่ดี

ก็แค่พักก่อน ไม่ไหวก็บอกว่าไม่ไหว อย่าฝืนจนเราหมดไฟ

ถ้าเธอจะรู้สึกเหนื่อย ไม่ต้องเข้มแข็งตลอดเวลา ไม่ต้องยิ้มทั้งที่ในใจมันร้องไห้

แปลว่าเราเหนื่อยเกินไปแล้ว บางครั้งทุกย่างก้าวเหมือนแบกภูเขา ทุกลมหายใจหนักอึ้งในอก

และหันกลับมารักตัวเอง ช่างมันบ้าง กับคนที่ไม่เห็นค่าความพยายามของเรา

เพราะเราก็แค่มนุษย์คนหนึ่ง ที่มีความรู้สึก บางวันเราอาจแข็งแกร่ง

มันไม่ได้มีแค่ทางตรงที่ไปง่าย มันจะมีทางที่ยากรอเราอยู่เสมอ บางช่วงเราก็เจอทางลาดชัน

ยังมีวันที่ท้อแท้และหมดแรง...

เราไม่ได้อ่อนแอ แค่เหนื่อยเกินไป กับสิ่งที่เกิดขึ้น

เพราะชีวิตเรามีครั้งเดียว อาจจะไม่ใช่การออกไปเที่ยว แต่คือการก้าวออกเดินไปที่ใหม่ ๆ

ทั้งงาน ทั้งชีวิต ทั้งคน...

จะแบกรับไว้คนเดียวไหว...

จนไม่เหลือเรี่ยวแรง ที่จะก้าวต่อ วันที่เราท้อแท้

1. นอนเท่าไหร่ก็ไม่พอ ตื่นมาก็เหนื่อยเหมือนเดิม แค่ลุกจากเตียงก็หมดแรง

ไม่ไหวก็บอกว่าไม่ไหว เราไม่จำเป็นต้องฝืน จนทำร้ายตัวเอง

ไม่ต้องไปแบกทุกอย่าง เอาไว้คนเดียวหรอก ยิ่งโตมันยิ่งเหนื่อย

ไม่ได้อยู่ที่การควบคุมทุกอย่าง แต่อยู่ที่การรู้จักปล่อยวาง ในสิ่งที่ไม่จำเป็นต้องแบกรับ

1. เราต้องเริ่มต้นใหม่ ไม่ใช่เพื่อใครหรอกนะ แต่เพื่อตัวเราเอง 2. ไม่มีเหนื่อยน้อยกว่าใคร เพราะเราต่างคนต่างก็เจอปัญหาที่ไม่เหมือนกัน 3. จงจำไว้ว่า "ไม่ว่าใครจะหายไป" ด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม เราอาจเหนื่อย อาจเจ็บ อาจเศร้า แต่ไม่ว่าอย่างไร สุดท้าย "เราก็ยังอยู่"

ที่ดีที่สุดในปี 2024 เก็บไว้ฮีลใจในวันที่ท้อ และขอบคุณที่อยู่กันจนหมดปีนะ

เป็นยังไงกันบ้าง เหนื่อยไหม?
ไม่ต้องไปใส่ใจทุกคน และไม่ต้องไปสนใจทุกเรื่อง เพราะชีวิตก็เหมือนกับการเดินทาง

เราแบกทุกอย่างไม่ไหวหรอก หัดที่จะรักตัวเองก่อน ที่จะไปห่วงคนอื่น

เราก็ยังมีตัวเราที่ยังหายใจอยู่ แสดงว่าเรามีโอกาส ที่จะลุกขึ้นสู้ใหม่อีกครั้ง
เหนื่อยไหม ท้อไหม ยังไหวอยู่หรือเปล่า
เพื่อเริ่มต้นใหม่ ถ้ามันฝืนไม่ไหว ก็รักษาใจเอาไว้

เราก็แค่โอบกอดตัวเองไว้ แล้วบอกตัวเองว่าต้องไหว เราผ่านอะไรมาตั้งเยอะ

การแสดงความอ่อนแอ คือการแสดงความเข้มแข็งอย่างหนึ่ง ปล่อยให้คนอื่นได้ปลอบใจบ้าง ‘ ดูน้อยลง
ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวปีหน้าเราก็เหนื่อยใหม่

ฮีลใจส่งท้ายปี ไม่ว่าปีนี้จะเหนื่อยแค่ไหน เราจะผ่านมันไปได้เสมอ

ไปฮีลใจที่เหนื่อยล้าจากการใช้ชีวิต สัมผัสหมอก และธรรมชาติที่เขียวกว่าทุกฤดู ณ ดอยหลวงเชียงดาว จังหวัดเชียงใหม่

ที่จะผ่านไปได้ ไม่ว่าปัญหาจะแย่แค่ไหน หรือจะเหนื่อยแค่ไหนก็ตาม

ได้เท่ากับตัวเราเองหรอก จงมีความสุขเพื่อตัวเรา เหนื่อยก็พัก อย่าฝืนจนไม่ไหว

ทุกคนต่างมีมุมที่อ่อนแอเสมอ...

หลายครั้งเราก็แค่เด็กคนนึง ที่อยากกลับบ้าน และหลบอยู่ในพื้นที่เล็ก ๆ

เหมือนกันคนหลายล้านคนที่แตกต่าง อย่ากลัวที่จะไม่เหมือนใคร เราเป็นดอกไม้ที่สวยที่สุดในชีวิตเราก็พอ

ของชีวิตเรามันก็ไม่ง่าย ไม่ได้มีแต่ทางตรงให้เราได้ไป มันจะมีทั้งทางที่ขรุขระ

ก็พาตัวเองไปอยู่ในที่ ที่มีแต่คนแบบนั้น อยากมีความสุข

ทุกคนต่างมีมุมที่อ่อนแอเสมอ แต่พอผ่านไปได้เราจะเข้มแข็งและเติบโต #เสียงที่ไม่ได้ยิน ดูน้อยลง

จงอย่าลืมว่าที่ผ่านมา...

ก็ต้องลุกให้ได้เหมือนกัน ชีวิตไม่ได้มอบแต่ความสุขให้เรา มันมอบบทเรียนเพื่อเติบโต

เหนื่อยไหม ยังไหวอยู่ไหม แต่ถึงจะเหนื่อยสักแค่ไหน

เงินพอใช้หรือเปล่า ? คำถามนี้ถูกถาม จากคนที่รักเรามากที่สุด

เหนื่อยไหม ท้อไหมม ไหวหรือเปล่า ดูน้อยลง

เราถึงต้องเจอเรื่องแย่ ๆ เข้ามาให้ร้องไห้เสมอ เจอคนไม่ดี

เอาชนะเรื่องเลวร้ายได้ 1.ถอยออกมามองปัญหา ให้เห็นภาพกว้างมากขึ้น

ที่คลื่นซัดแรง กว่าเมื่อวาน เราก็แค่ต้องรอให้ลมสงบ

สุดท้ายเราก็ต้องมูฟออน ...
เหลืออีกครึ่งปีก็จะหมดปีละ ยาวนานเหมือนกันนะ เหนื่อยชิบหายเลย

ไม่มีใครที่จะรู้หรอก ว่าทางที่เราไปมันเป็นทาง ที่ใช่ที่สุดสำหรับเราไหม
เหนื่อยไหม ท้อหรือเปล่า ยังไหวไหม

เราก็แค่หยุดพัก แล้วค่อยเดินต่อในวันพรุ่งนี้ วันไหนร้องไห้

ที่ไม่ได้กลับบ้าน เวลาเราเหนื่อยมาก ๆ จะมีกี่คนที่คอยโทรหา
วันนี้ไม่ไหว พรุ่งนี้ค่อยสู้ใหม่ก็ได้
ก็พาตัวเราไปอยู่กับคนแบบไหน ไม่ใช่มัวแต่โทษโชคชะตา ที่ทำให้เราต้องเจออะไรแบบที่เราไม่ชอบ

กลับเข้ามาโดยที่เราไม่ทันตั้งตัว แต่เราก็ทำได้แค่เผชิญหน้า และสู้ไปกับมันต่อให้มันจะหนักแค่ไหนก็ตาม

เราก็ใช้ชีวิตเพลิน จนมองข้ามจุดหมาย เหมือนขับรถ
เหนื่อยไหม มีความสุขดีอยู่ไหม
มีความสุขบ้างได้แล้ว ขอให้เป็นเดือนที่ดีนะ ไม่ต้องใจร้ายมากก็ได้
เป็นการเริ่มต้นปีที่เหนื่อยไหม ยังสู้ไหวไหม ร้องไห้ไปกี่ครั้งแล้ว

ก็คือ "ตัวเราเอง" นี่แหละ ไม่ว่าจะเหนื่อยแค่ไหน ท้อแค่ไหน เราก็ยังมีเราอยู่เสมอ

ที่กำลังจะผ่านพ้นไป เหมือนปีก่อน ๆ ที่เราผ่านมา กว่าจะผ่านมาได้
ก็ลองปล่อยมันบ้างนะ ช่างแมร่งบ้างก็ได้ ไม่ต้องเอาทุกอย่างในชีวิต...
เหนื่อยไหม มีความสุขไหม

มันก็คงเหมือนการขับรถ ไปยังจุดหมายปลายทางสักที่หนึ่ง มีระหว่างทางให้เราได้พบเจอ
ที่ทำให้เราไม่สบายใจตอนนี้ ระบายออกมาก็ได้นะ เก็บไว้คนเดียวมันเหนื่อยเราเข้าใจ
เหนื่อยหรือป่าว ได้พักบ้างไหม