เรามักจะเผลอใช้ชีวิต

เรามักจะเผลอใช้ชีวิต เหมือนกำลังกำทรายไว้ในมือแน่นๆ พยายามควบคุมทุกอย่างให้อยู่ในกรอบ วางแผนทุกก้าว กังวลกับทุกผลลัพธ์ กลัวว่าถ้าปล่อยมือเมื่อไหร่ ทุกอย่างจะพังทลาย ความพยายามเป็นสิ่งที่ดีนะ แต่การแบกรับทุกอย่างไว้คนเดียว มันเหนื่อยเกินไป... ลองค่อยๆ คลายมือที่กำแน่นนั้นลง แล้วบอกกับตัวเองเบาๆ ว่า... ปล่อยให้บางสิ่งบางอย่าง เป็นไปตามทางของมันบ้างก็ได้นะ เราไม่ต้องพยายามควบคุมทุกอย่างก็ได้ แค่ทำในส่วนของเราให้ดีที่สุดก็พอแล้ว เรามีหน้าที่แค่หว่านเมล็ดพันธุ์ รดน้ำ พรวนดิน ด้วยความตั้งใจ แต่เราสั่งให้ฟ้าฝนเป็นใจไม่ได้ เราเร่งให้ดอกไม้ออกผลตามใจชอบไม่ได้ บางเรื่องราว... บางความสัมพันธ์... บางผลลัพธ์ในชีวิต... มันอยู่นอกเหนือการควบคุมของเรา สิ่งที่เราทำได้ดีที่สุด คือการทำเหตุให้ดี ส่วนผลจะเป็นอย่างไรนั้น ปล่อยให้มันเป็นเรื่องของจังหวะและเวลาบ้าง วางความคาดหวังหนักๆ ลงจากบ่า แล้วเราจะพบว่า... เมื่อเราหยุดฝืน เราจะเบาขึ้น เมื่อเราปล่อยวาง เราจะสงบลง และเมื่อเราเชื่อใจในทางเดินของชีวิต เราจะค้นพบความสวยงามระหว่างทาง ที่เราไม่เคยสังเกตเห็นมาก่อน ทำในส่วนของเราให้เต็มที่ ที่เหลือ... ให้ชีวิตได้ทำหน้าที่ของมันบ้างนะ #เสียงที่ไม่ได้ยิน ดูน้อยลง

#เสียงที่ไม่ได้ยิน