
เริ่มใหม่ได้ทุกวันจันทร์
ไม่ต้องรอปีใหม่...
276 ข้อความจากเพจ เสียงที่ไม่ได้ยิน เรียงจากใหม่ไปเก่า

ไม่ต้องรอปีใหม่...

กว่าที่เราคิดไว้เสมอ...

เพื่อให้ชีวิตที่ผ่านมามีความหมาย บางสนาม ไม่ได้มีไว้ให้เราเอาชนะ

บางเรื่องเราพยายามเต็มที่แล้ว ก็ยังไม่ได้ผลลัพธ์แบบที่หวัง บางคนเรารักษาไว้อย่างดีที่สุด

อยู่กับเราตลอดไป ทั้งวันที่แย่ และวันที่ดี

ต้องใช้เวลา ไม่ใช่การคิดให้หนักกว่าเดิม บางเรื่องยิ่งคิด

เพียงเพราะใครบางคนไปถึงก่อน บางทีเราก็รู้สึกว่าตัวเองเดินมาได้ไกลแล้ว จนได้เห็นชีวิตของคนอื่น

มันย่อมสวยงามเสมอ ชีวิตที่เผชิญกับความเจ็บปวด มันเหมือนพายุฝนที่โหมเข้ามา

วันธรรมดาวันไหน จะกลายเป็นความทรงจำครั้งสุดท้าย เราเลยมักใช้ชีวิต

ในวันที่ยังมีโอกาสตื่นขึ้นมา เพราะทุกเช้าที่เราได้ลืมตา คือโอกาสอีกครั้ง

ไปเทียบกับช่วงดีที่สุดของคนอื่น เราเห็นรอยยิ้มของเขา แต่เราไม่เคยเห็นน้ำตาที่เขาผ่านมา

กับสิ่งที่ชีวิตไม่เคยให้เราเป็นคนเลือก เราเลือกไม่ได้ ว่าจะเกิดมาในครอบครัวแบบไหน

แม้บางช่วงของชีวิต จะเต็มไปด้วยความผิดหวัง ความล้มเหลว

บางเรื่องเราเปลี่ยนไม่ได้ เราเปลี่ยนความคิดใครไม่ได้ เราเปลี่ยนอดีตไม่ได้

ไม่ใช่การได้ชีวิตใหม่ แต่มันคือการมองชีวิตเดิม ด้วยทัศนคติที่เปลี่ยนไป

คือการปล่อยให้เวลาทำหน้าที่ของมัน เราใช้เวลามากมาย พยายามทำให้ตัวเองหายเจ็บ

เช่นเดียวกับความทุกข์ในใจเรา วันหนึ่งฝนจะหยุดตก เมฆดำจะค่อย ๆ จางหาย

เป็นคนจัดการ ไม่ใช่ทุกเรื่องในชีวิต ที่เราจะรีบแก้ได้ทันที

อาจไม่ใช่สิ่งที่เราต้องการเจอในชีวิต แต่มันมักเป็นสัญญาณบางอย่างเสมอ ว่าวันนี้เราไม่ได้อยู่ที่เดิมแล้ว

ก็เกิดขึ้นตามจังหวะเวลาของมัน เร่งก็ไม่ได้ เพราะบางเรื่องต้องใช้เวลาเติบโต

มากกว่าการเอาชนะ เมื่อก่อนเราอาจอยากชนะทุกอย่าง อยากอธิบายทุกเรื่อง
เพราะชีวิตของเรา ไม่เคยมีเส้นทางเดียวกับใครตั้งแต่แรก บางคนเดินเร็ว

บางความเจ็บก็ยังอยู่ตรงนั้นเหมือนเดิม แต่เวลาจะค่อย ๆ สอนเรา ให้หายใจลึกขึ้น

แต่เราค่อย ๆ โตไปพร้อมกับมันได้ ไม่ต้องรีบเก่ง ไม่ต้องรีบแกร่ง
เราไม่ต้องทำได้ดีทุกเรื่อง ไม่ต้องเข้าใจทุกอย่างในโลกนี้ และไม่ต้องเป็นคนที่พร้อมตลอดเวลา

แต่ไม่ต้องใช้ทั้งชีวิต เราอาจต้องใช้เวลาสักพัก กว่าจะเข้าใจว่าทำไมเรื่องนั้นถึงเกิดขึ้น

แต่ก็ไม่ใช่เหตุผลให้เราเลิกหวัง ไม่ใช่ข้อสรุปของทุกอย่าง และไม่ใช่บทสุดท้ายของเรื่องราว

ก็ไม่เป็นไร เพราะทุกอย่างมีจังหวะ และเวลาของมัน

เราอยากโต...


ขอให้เป็นการเริ่มต้นใหม่ที่ดีนะ สุข สมหวัง ร่ำรวย แข็งแรง มีแต่ความสุข และความสัมพันธ์ที่ดี

1. อย่าเริ่มจาก “ปีหน้าจะเอาอะไร” ให้เริ่มจากคำถามที่ซื่อสัตย์กว่านั้น > ปี 2025 สอนอะไรเรามากที่สุด

เราเก่งมากที่อยู่มาจนจบปี ได้บทเรียนเยอะเลย บางคนก็หายไป

ว่าเราจะมีวันพรุ่งนี้ ไปอีกนานแค่ไหน ถ้าเรามัวแต่รอให้พร้อม

ศิลปะแห่งการยอมรับ ปรัชญาที่สอนให้เรายอมรับ เคยรู้สึกหงุดหงิดไหม

เสียเวลาคิดถึงสิ่งที่ผ่านไปแล้ว ทั้งที่ไม่มีวันเปลี่ยนแปลงได้อีก จะผิดหวังไปทำไม

เพราะต่อให้คิดมากแค่ไหน มันก็ไม่ได้เปลี่ยนอะไรอยู่ดี ดูน้อยลง

บางคนเข้ามาเพื่อให้เรารู้ว่าหัวใจเราต้องการอะไร บางบทเรียนสอนให้เรากล้าปล่อย แม้จะยังรัก และบางการจบลง ทำให้เราได้เริ่มต้นใหม่ที่ดีกว่าเสมอ

ปีนี้เราโตขึ้นแค่ไหนกันนะ...

ไปแก้ไขสิ่งที่เคยทำไว้แค่ไหน...

เราไม่ได้ต้องชนะทุกวัน แค่ไม่แพ้ให้ตัวเองในหัวก็เก่งมากแล้ว 2. บางเป้าหมายไม่ได้หายไปไหน
อย่าเอาความรู้สึกของวันนี้ ไปตัดสินทั้งเส้นทางของเรา พรุ่งนี้อาจไม่ได้ดีขึ้นทันที

ยิ่งโตขึ้นยิ่งเลี่ยงไม่ได้ ยอมรับและเรียนรู้จากมันนะ เพราะความเจ็บปวดไม่ใช่ศัตรูของเรา

คือการยอมรับว่า เราอาจไม่ได้เก่งในทุกช่วงเวลา แต่นั่นไม่ได้ทำให้เราหมดคุณค่า

อาจไม่ใช่การรักใครให้สุดใจ แต่อาจเป็นการรักตัวเอง ให้มากพอจะเดินออกมาเมื่อถึงเวลา
เราไม่จำเป็นต้องตอบแชททุกคนทันที ชีวิตเราก็สำคัญเหมือนกัน
บางเรื่องไม่ต้องหาข้อสรุป ปล่อยให้มันเป็นแค่ “เรื่องหนึ่งในชีวิต” ก็พอ
ไม่ใช่การเก่งให้เหมือนคนอื่น แต่เป็นการเก่งในจังหวะ และแบบของเราเอง
ที่เรียนรู้จากสิ่งที่พลาด ไม่จำเป็นต้องสมบูรณ์แบบตลอดเวลา บางครั้งการผิดพลาด

เพราะบางบาดแผลก็ยังเจ็บอยู่เสมอ แค่เราอาจไม่ร้องออกมาเหมือนวันแรก แต่เวลาสอนให้เราอยู่กับมันได้

เข้ามาเพื่อให้เราเรียนรู้ ไม่ใช่เพื่ออยู่ตลอดไป บางคนผ่านมาเพื่อให้เรารู้จัก “การปล่อยวาง”
เพราะบางครั้ง…การแตกร้าว คือจุดเริ่มต้นของการเป็น “ตัวเรา” ที่แท้จริง

งานที่วางแผนไว้อาจยังทำไม่เสร็จ ความฝันที่อยากให้เป็นจริงอาจยังไกล วันนี้อาจมีช่วงเวลาที่เราหงุดหงิด

ไม่มีอะไรคงอยู่ตลอดไป ทั้งความสุข ทั้งความทุกข์
บางครั้งมันก็ทำให้เรารู้สึกเหมือนทุกอย่างพังทลายไปหมด เหมือนเราเหนื่อยฟรี พยายามฟรี เสียใจฟรี และไม่ได้อะไรกลับมาเลย แต่ความจริงคือ โลกไม่เคยสัญญากับเราว่าทุกอย่างจะเป็นไปอย่างที่เราคิด โลกแค่ให้โอกาสเราลอง ให้เราได้เติบโต ให้เราได้เจ็บ เพื่อจะได้เรียนรู้วิธีลุกขึ้นใหม่ เมื่อโลกไม่ได้ดั่งใจ อาจไม่ใช่เพราะเราไม่ดีพอ แต่เพราะโลกอยากบอกเราว่า “นี่ไม่ใช่ทางของเรา” หรือ “นี่ไม่ใช่เวลาของเรา” การไม่ได้ในสิ่งที่ต้องการ บางทีก็เป็นการปกป้องเราให้ไปเจอสิ่งที่ดีกว่าในอนาคต อย่าตีค่าตัวเองด้วยความผิดหวังเพียงครั้งเดียว

คือมันจะเดินต่อไปเสมอ ไม่ว่าหัวใจเราจะอยากหยุดพัก ไม่ว่าเราจะอยากย้อนกลับไปแก้ไขอดีต
ไม่ใช่ “วันหนึ่ง” ที่ยังมาไม่ถึง หลายครั้งเราผัดวันประกันพรุ่ง รอให้พร้อม รอให้ไม่เจ็บ รอให้มีแรง แต่ความจริงคือเราไม่มีวัน “พร้อม” ไปกว่าวันนี้แล้ว
วันหนึ่งชีวิตก็จะบังคับให้เราเปลี่ยนอยู่ดี เพราะไม่มีใครหยุดเวลาได้ ไม่มีใครหยุดความจริงที่เปลี่ยนไปทุกวัน
คือช่วงเวลาที่เรารู้สึกเหมือนทุกอย่างพังทลาย แต่แท้จริงแล้ว นั่นอาจเป็นจังหวะที่หัวใจเริ่มต้นเรียนรู้อีกครั้ง
จะทำให้เราเข้าใจมากขึ้นว่า อะไรที่สำคัญจริง ๆ ในชีวิตเรา มันจะสอนให้เรารู้คุณค่าของการมีอยู่
เพราะทุกการเปลี่ยนแปลง มันพาเราไปเจอ "ตัวเรา" เวอร์ชั่นใหม่เสมอ บางครั้งการเปลี่ยนแปลงอาจทำให้เราสูญเสียอะไรบางอย่าง
แต่มันก็ยังเป็น “วันที่เราได้เรียนรู้” เรียนรู้ว่าความผิดหวัง ไม่ได้ทำให้เราหมดคุณค่า
เราจะมีเพื่อนน้อยลงจริง ๆ ไม่ใช่เพราะใครผิดหรือใครหายไป แต่เพราะเส้นทางชีวิตแต่ละคน

แต่มันก็พาเราเดินหน้าไปเจออะไรใหม่ ๆ เสมอ อยู่ที่ว่า…เราจะเดินต่อยังไง” หลายครั้งเราอาจหันกลับไปมองอดีตด้วยความเสียดาย
น่ากลัวกว่าคือการที่เรายืนอยู่ที่เดิม ทั้ง ๆ ที่ใจเราอยากก้าวไปข้างหน้า บางทีเราก็แค่กลัวความไม่รู้
เพราะเราเริ่มเข้าใจว่า ไม่ใช่ทุกเรื่องที่เราต้องตอบโต้ ไม่ใช่ทุกความเห็นที่เราต้องรีบอธิบายให้คนอื่นเข้าใจ เราพูดน้อยลง ไม่ใช่ว่าเราไม่มีอะไรจะพูด
มันไม่ได้ทำให้ทุกอย่างหายไปหรอก แต่มันค่อยๆ สอนให้เราอยู่กับความจริงได้ เจ็บปวดน้อยลงกว่าตอนแรก
มันไม่เคยย้อนกลับมาให้เราแก้อะไรได้เลย ไม่ว่าจะร้องไห้เสียใจแค่ไหน ไม่ว่าจะอยากกลับไปเริ่มใหม่สักกี่ครั้ง
บางคนถึงเป้าหมายไว บางคนต้องใช้เวลานานหน่อย แต่ไม่ได้แปลว่าชีวิตใครด้อยค่ากว่าใครเลย
มันไม่ใช่เรื่องของ “วันสองวัน” แต่มันคือเรื่องของ “เวลา” เราต้องค่อย ๆ รดน้ำ ค่อย ๆ ใส่ปุ๋ย
คือการนำเศษชิ้นส่วนที่แตกหัก มาประกอบใหม่ด้วยทองคำ ไม่ใช่เพื่อซ่อนรอยร้าว

ดอกไม้ยังต้องใช้เวลา แล้วทำไมเรา ต้องกดดันตัวเอง ให้สำเร็จภายในชั่วข้ามคืน
ไม่ใช่เอามาฉุดรั้งเราไว้ ผิดพลาดก็แค่บทเรียน ไม่ใช่ป้ายประจาน มันเกิดขึ้นเพื่อให้เรารู้ว่า
1. เราไม่จำเป็นต้องชนะทุกครั้ง บางครั้งการถอยออกมาเงียบ ๆ คือการรักษาหัวใจเราไว้ได้ดีที่สุด
เราก็จะเห็นแต่เรื่องเดิม ๆ เจอคนเดิม ๆ ฟังแต่เสียงเดิม ๆ
คือโอกาสอีกครั้ง ให้เราได้ลองอีกที
เราจะเริ่มเห็นสิ่งรอบตัวชัดขึ้น เราอาจจะพบว่า หลายปัญหาที่เคยคิดว่ามันใหญ่โต จริง ๆ แล้วมันอาจเล็กกว่าที่เราจินตนาการไว้
ไม่ว่ามันจะผ่านไปด้วยความสุขหรือความเสียใจ ทุกวินาทีที่กลายเป็นอดีตที่เราแก้ไขไม่ได้อีกแล้ว มันสอนให้เรารู้ว่า

เปลี่ยนแปลงคนรอบข้าง คิดว่าเราจะทำให้เขาดีขึ้นได้ แต่ความจริงคือ

#Cambodiaviolateceasefireagreement #KhmerViolatedCeasefire ดูน้อยลง

ปรัชญาแห่งการค้นหา ความหมายของการมีชีวิต เมื่อเราค้นพบสิ่งที่รัก

และวันที่เต็มไปด้วยพายุ...
เพราะถ้าไม่เจอคลื่นลมแรงๆ เราจะรู้ได้ยังไงว่าเราเก่งและอดทนได้มากขนาดนี้
แค่เรากล้าที่จะก้าวแรกออกมา ก็ถือว่าสุดยอดแล้ว ค่อยๆ เดินไปทีละก้าว ไม่ต้องรีบก็ได้ เดี๋ยวก็ถึงเอง
บางสิ่งในชีวิตเราก็ควบคุมไม่ได้จริงๆ การยอมรับว่า "มันก็เป็นแบบนี้แหละ" อาจเป็นวิธีรับมือที่ดีที่สุดแล้ว

ของตัวเอง อย่าเร่งรีบหรือเปรียบเทียบ ชีวิตไม่ใช่การแข่งขัน


ว่าสิ่งที่เราทำอยู่ตอนนี้ มันไม่ใช่สิ่งที่เราอยากทำ แต่เรากลัว

จะผ่านไปเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา...

โดยไม่สูญเสียตัวตนของเราไป...

และความชอบเป็นของตัวเอง ฝันที่จะเป็นคนที่เก่งขึ้น โดยที่ไม่ทำให้ใครเดือดร้อน

เหมือนฤดูกาลที่หมุนเวียนไม่สิ้นสุด ชีวิตคนเราก็เช่นกัน มีช่วงเวลาที่เติบโตอย่างรวดเร็ว

ปรัชญาโบราณที่กลับมาทรงพลัง ในโลกที่วุ่นวายและไม่แน่นอน เมื่อทุกอย่างเปลี่ยนแปลงรวดเร็ว

แต่รวมถึงวันที่เราเหนื่อย วันที่ร้องไห้ วันที่รู้สึกไม่เก่งพอ

มันไม่เคยง่ายและใจดีตลอด แต่เมื่อไหร่ที่เราใจดีกับตัวเอง ถึงจะใจร้ายบ้างก็ตาม

มันเป็นธรรมดาของชีวิต...

และเริ่มโอบรับมัน ต้นไม้ผลัดใบทุกปี เพื่อรอรับฤดูใหม่ที่กำลังมา

ย่อมดีกว่าเดิมเสมอ เพราะถึงเราจะล้มเหลว แต่เราก็จะได้บทเรียนบทใหม่

มันเดินหน้าเสมอ ไม่เคยหยุดรอใคร เราทำได้แค่เพียง

แต่ทำให้เราเรียนรู้ที่จะอยู่กับมันได้ ความทรงจำที่เจ็บปวด บางทีก็ไม่เคยจางหาย

ปรัชญาแห่งการค้นหา...

เราล้วนมีโอกาสเริ่มต้นใหม่ เป็นคนที่ดีกว่าเมื่อวาน 1. หยุดเปรียบเทียบ

และวันที่เต็มไปด้วยพายุ...

โดยยึดติดกับอดีต...

มันช้าบ้าง เร็วบ้าง...

เหมือนน้ำที่ไหลผ่าน ไม่มีวันไหลย้อนทวน บางคนใช้เวลาทั้งชีวิต

การจากลาและเริ่มต้นใหม่ ไม่ว่าจะเป็นคน หรือทุกเรื่องราวต่าง ๆ

เราต้องยอมรับความจริงให้ได้ว่า...

จงอย่าลืมว่าที่ผ่านมา เราผ่านเรื่องอะไรมาได้ตั้งเยอะ มันไม่ง่ายที่จะเติบโตมาได้ขนาดนี้

และไม่เคยหมุนตาม ความต้องการของใคร บางเรื่องเราควบคุมไม่ได้

เราไม่สามารถย้อนกลับไปได้ แต่ละวินาทีที่เราหายใจ คือช่วงเวลาที่มีค่าที่สุด

ขอให้เป็นการเริ่มต้นใหม่ที่ดีนะ สุข สมหวัง ร่ำรวย แข็งแรง มีแต่ความสุข และความสัมพันธ์ที่ดี

วันสุดท้ายของปีแล้ว...

ที่สอนให้เราเข้มแข็งขึ้น ขอบคุณทุกความผิดหวัง ที่ทำให้เราเติบโต

ท่ามกลางอากาศที่เปลี่ยนแปลง“ อย่ารอให้ทุกอย่างพร้อม เพราะมันจะไม่มีวันพร้อม

การเดินทางของปีนี้ มาถึงปลายทางแล้ว ปีหน้าเริ่มใหม่นะ

เรามักหลงทางเพราะไม่เคยไป หรือเจอทางลำบากที่ไม่เคยเห็น แต่ทางที่ยากเหล่านั้น

ที่เอาไปใช้ได้ตลอดชีวิต 1 เราเรียนรู้ว่าความสุขไม่ได้อยู่ที่เป้าหมาย

ไม่ใช่มาเพื่ออยู่ด้วยตลอดไป เขาอาจมาเพื่อสอนให้เรารู้ว่า ความรักไม่จำเป็นต้องได้ครอบครอง

เผลอแป๊ปเดียวก็จะผ่านไปอีกปีแล้ว อยากทำอะไรให้รีบทำนะ เที่ยวให้เต็มที่
ทัศนะคติในการมองสิ่งที่เข้ามา นั้นสำคัญกับเรามาก ๆ ถ้าเราเลือกที่จะมองมันในแง่ร้าย

แล้วเดี๋ยวมันก็ผ่านไป...

ใครที่ยังอยู่ก็ขอบคุณนะ...

"ชีวิตเรามีแค่สี่พันสัปดาห์" 1. สมมุติว่าคุณอยู่ได้ถึงอายุแปดสิบ คุณจะมีเวลาในชีวิตทั้งหมดประมาณ 4,000 สัปดาห์ 2. เวลาทุกชั่วโมง ทุกสัปดาห์ และทุกปี เปรียบเหมือนภาชนะใบหนึ่งที่เคลื่อนไปบนสายพาน เราต้องเติมของเข้าไปเมื่อมันผ่านมาถ้าอยากรู้สึกว่าใช้เวลาได้คุ้มค่า เมื่อมีกิจกรรมมากเกินกว่าจะยัดลงไปในภาชนะนั้นได้อย่างสบาย ๆ เราก็รู้สึกยุ่งจนไม่มีความสุข แต่พอมีกิจกรรมน้อยไปก็รู้สึกเบื่อ

ในวันที่หัวใจอ่อนแอ ในวันที่รู้สึกว่าทุกอย่างมันหนักหนา จนหัวใจเราอ่อนแอและหมดแรง การได้ยินหรืออ่านประโยคบางอย่างที่สามารถเติมพลังและทำให้เราได้หยุดพักเพื่อสูดลมหายใจลึก ๆ อาจช่วยให้เราเดินหน้าต่อไปได้ 1. "ไม่เป็นไรที่จะรู้สึกเหนื่อย

It's easy to forgive but it's hard to forget

ไปพบกับ คิดมาก ที่งาน Mind Day ได้เลย ไปฮีลใจ ไปเติมไฟให้ชีวิตกันน ดูน้อยลง

ทุกเช้าที่เราตื่นขึ้นมา คือโอกาสใหม่...
ทรายในนาฬิกาที่ร่วงโรยไปทุกวินาที เราไม่อาจหยุดเวลา หรือย้อนเวลากลับไปแก้ไขสิ่งใดได้...
เต็มไปด้วยช่วงเวลาหลากหลาย บางช่วงเวลาอาจผ่านไปอย่างรวดเร็ว จนเราแทบไม่ทันได้สังเกต

ทำไมเขามีพร้อมทุกอย่าง" "ทำไมเราไม่เป็นแบบเขาบ้าง"...

จำได้ไหม ตอนเด็ก ๆ เราเคยได้ยินผู้ใหญ่พูดว่า "เป็นเด็กน่ะสบายที่สุดแล้ว อย่าเพิ่งรีบโตเลย" ตอนนั้นเราอาจจะไม่เข...

และบางครั้งเราก็ไม่จำเป็น...
ไปในแบบที่เราอยากเป็น บางครั้งความฝันมันก็เปลี่ยน ไปตามวัยที่เราเติบโต...

และบางครั้งเราก็ไม่จำเป็น ต้องวิ่งให้ทันโลกแต่ค่อย ๆ เดินตามก็ได้ ชีวิตมันไม่เคยหยุดอยู่กับที่

สิ่งที่ขาดหายไป จนลืมสิ่งที่มีอยู่ ยิ่งวิ่งตามมากเท่าไหร่

มันคือการเริ่มต้นใหม่ อย่ากลัวการจากลา เพราะมันเป็นเรื่องธรรมดาของชีวิต
มักมาพร้อมกับความเจ็บปวดเสมอ อยู่ที่เราจะเรียนรู้จากมัน หรือคอยโทษโชคชะตาที่ทำให้มันเกิด
มันโคตรจะเหนื่อยเลย เป็นวัยของการเรียนรู้ เรียนรู้ที่จะเจ็บปวด
กับสิ่งที่เราไม่ชอบ ถ้าไม่ไหว ก็เดินออกมาซะ
ต้องดิ้นรน ต้องเก่งขึ้น ไม่มีใครเก่งแต่เกิด ทุกคนต่างต้องเรียนรู้ที่จะเติบโตในแบบของตัวเอง เรียนรู้ที่จะผิดพลาด เพื่อให้มันสำเร็จสักครั้ง

มันย่อมต้องเจ็บปวด จำครั้งแรกที่อกหักได้ไหม หลังจากนั้นเราก็ผ่านไปได้

ถึงเติบโต และทุกเรื่องราวที่เกิดขึ้น ล้วนมีความหมายเสมอ
ก็แค่อยากกลับบ้าน กลับไปกินข้าวธรรมดา ที่แสนพิเศษที่สุดในชีวิต...

เป็นยังไงบ้าง?

มันคือสัญญาณ ของการเริ่มต้นใหม่ อะไรที่เป็นอดีต


มันไม่มีคนที่จะถูกใจเราทุกคน และเขาก็อาจไม่ชอบเราเหมือนกัน ไม่ผิดหรอกที่เราจะเจอคนที่ไม่ชอบ
เป็นเรื่องปกติ ไม่มีใครเก่งตั้งแต่วันแรก จึงไม่แปลกที่เวลาคาดหวัง

มีการเปลี่ยนแปลง รออยู่ข้างหน้าเสมอ ต่อให้เราอยากอยู่กับที่
จากกันเพื่อไปเติบโต จากกันเพื่ออยู่ในความทรงจำ แต่ทุกการจากลา

ปีนี้เราจะเป็นเราในแบบที่...
เป็นวันเริ่มต้นที่ดี

วันสุดท้ายของปีแล้ว 5 บทเรียน ที่ได้เรียนรู้เมื่อใกล้สิ้นปี

ได้บทเรียนอะไรจากมันบ้าง...


ในปี 2023 นี้ 1 ทัศนคติโคตรสำคัญ

เรากลับไม่ได้ต้องการ ชีวิตที่ตื่นเต้นในทุกจังหวะ แต่กลับต้องการชีวิต
ที่จะเปลี่ยนแปลงเพื่อสิ่งที่ดีกว่า ถึงแม้เราจะชอบในที่ที่เราอยู่แค่ไหนก็ตาม แต่พอเราโตขึ้นกระถางใบเดิมจะเล็กลง...
แต่เราจะเป็นบทเรียนที่ดีที่สุดในชีวิตของกันและกัน
ขอให้มันเป็นบทเรียนที่ดี ที่ทำให้เราเติบโตและเก่งขึ้น

และเป็นสิ่งที่มีเท่ากันทุกคน

อยากทำอะไรให้รีบทำ อย่ามัวแต่รอให้พร้อม แต่จงเริ่มตั้งแต่วันนี้

ที่เราเรียนรู้ระหว่างเติบโต 1.อย่าแคร์ทุกคนรอบข้างซะหมด หัดที่จะปล่อยมันไปบ้างก็ได้

ก็ต้องพาตัวเองไปอยู่ ในที่ ๆ มีแต่คนแบบนั้น เหมือนเราเดินในป่า

มันเป็นเรื่องที่ดีเสมอ เปลี่ยนแปลงเพื่อให้ได้เรียนรู้ ได้ไปเจอสถานที่ใหม่ ๆ

ก็อย่าลืมว่าเดี๋ยวมันก็ผ่านไป...

เป็นผู้ใหญ่ที่เราไม่ชอบ ถ้าเราไม้ชอบคนแบบนั้น ก็อย่าทำตัวแบบนั้น
ก็จำไว้แล้วอย่าโตไปเป็นคนแบบนั้น จงเติบโต แม้มันอาจจะต้องเจ็บปวด วันนี้อาจจะเป็นวันที่แย่

การมีทัศนคติที่ดี เป็นสิ่งโคตรสำคัญเลย เพราะมุมมองที่เรามีต่อโลก

ของปีนี้ ไม่แย่ไปกว่าเดิมนะ ...

ที่จะเปลี่ยนแปลง กลัวการเริ่มต้นอะไรใหม่ ๆ แต่ทุกจังหวะของชีวิต

มีเวลาของการพบเจอ ยินดี และมีความสุข และมีเวลาของการจากลา สูญเสีย และร้องไห้ เราแค่ต้องยอมรับสิ่งที่มันเข้ามา

คนในชีวิตจะเหลือน้อยลง คนที่ไม่จำเป็นจะค่อย ๆ หายไป และเหลือแต่คำสำคัญที่ยังอยู่

ไม่ต้องไปใส่ใจทุกคน...

ที่ผ่านเข้ามา...

แด่วัย 30 ผู้คิดมาก

"กลับบ้าน"

มีจุดหมายให้เดินไปถึง หรือมีคนข้างหลัง ที่คอยเป็นกำลังใจให้กับเรา

ขอให้เดือนมีนาเป็นเดือน ของการเริ่มต้นใหม่ที่ดี อะไรที่ผ่านไปแล้ว

มันก็ย้อนกลับไปแก้ไขเมื่อวานไม่ได้หรอก เราต่างใช้ชีวิตได้แค่เพียงตอนนี้ เรื่องที่ผ่านมาแล้วมันจะกลายเป็นอดีต

คือทัศนคติที่มองโลก ในแง่ของความเป็นจริง และมองมันเป็นบทเรียน

ขอให้เป็นเดือนที่ดี เต็มไปด้วยความรัก รัก จากคนรอบข้าง

กำลังจะผ่านไปแล้ว...

แต่เลือกที่จะคิดและเลือกเดินได้ ถึงมันจะยาก และต้องพยายามมากกว่าคนอื่นแค่ไหน

ไหวกันอยู่หรือเปล่า

มันได้สอนอะไรเราตั้งเยอะ สอนให้เราเข้มแข็ง เพราะมันจะมีวันที่แย่

เราอาจแค่อยู่ผิดที่...

การเดินทางของปีนี้...

เราเป็นยังไงกันบ้างนะ เหนื่อยไหม ไหวอยู่ไหม แต่มันกำลังจะผ่านไปแล้ว

เวลาก็ไม่เคยย้อนกลับมา ชีวิตต้องเดินต่อไป แม้จะผิดหวังหรือเจ็บปวด

เดือนสุดท้ายของปีแล้ว...

มากเกินไปจนเรากลัว ใช้ชีวิตนอกกรอบบ้าง แต่ก็อย่าให้ใครเดือดร้อน

ฟังแล้วดี ฮีลใจ เติมไฟให้ชีวิต โดย เสียงที่ไม่ได้ยิน ดูน้อยลง


ในวันที่ทุกอย่างไม่เป็นใจ เพราะเราก็ไม่รู้ว่าจังหวะชีวิต มันจะดีหรือร้ายในวันพรุ่งนี้

เราจะเรียนรู้การใช้ชีวิต ผ่านความเจ็บปวดมานับไม่ถ้วน ซึ่งถ้าเรามีทัศนคติที่เป็นลบ

ที่มีหลายชนิดแตกต่างกัน มีความสวยงามกันคนละแบบ เราบอกไม่ได้หรอก

มันสำคัญกับชีวิตมาก ๆ เลยนะ...

ถูกความรักทอดทิ้งมานับสิบครั้ง จนเหลือแค่ตัวเรามาในทุกครั้ง หลงทางแห่งความฝัน

โดยที่เราย้อนกลับไปไม่ได้...

เพราะชีวิตคือการได้ใช้ในแบบที่เราชอบ แต่ก็ไม่ใช่ว่าไม่รู้ว่าอะไรคือสิ่งที่เราอยากทำ เมื่อถึงเวลาจงมีแผนที่สำหรับชีวิตเพื่อให้ไม่หลงทาง ดูน้อยลง

ในแบบที่เป็นเรานะ

ของคนอื่นไม่ได้หรอก แต่เราเลือกที่จะเปลี่ยนมุมมอง ที่มีต่อคน ๆ นั้นได้

ของชีวิตเรานั้น...

เมื่อเราเติบโตขึ้นเป็นผู้ใหญ่...

เมื่ออายุมากขึ้น 1. อย่าตั้งกฎให้กับชีวิตมากเกินไป เพราะชีวิตคือการได้ใช้ในแบบที่เราชอบ

ที่เติบโตได้ในช่วงเวลาแบบนี้...

#เสียงที่ไม่ได้ยิน ดูน้อยลง

ที่จะรู้ว่าใครรักเรามากที่สุด ใครที่สำคัญกับเรา และใครที่เราควรตัดออกไปจากชีวิต

ทุกคนก็ต่างต้องเติบโต...

อะไรที่แย่ก็ปล่อยมันไปนะ ครึ่งหลังเป็นโอกาสให้เราได้เริ่มใหม่ อะไรที่ยังไม่ได้ทำก็ลุยให้เต็มที่

เปลี่ยนเพื่อที่จะมีความสุขมากขึ้น หรือถ้าเจออะไรที่มันแย่เราก็แค่เปลี่ยน จนกว่าจะเจอสิ่งที่เราชอบก็ได้

มันมีทั้งยากและง่าย ตอนเป็นเด็กมันอาจจะเป็นเรื่องง่าย แค่สอบตก อกหักครั้งแรก

ที่ดีที่สุดในปี 2022 ...

แต่ให้เราวิ่งหาโอกาส
ฟ้าหลังฝน จะยังคงสวยงาม เสมอ...
เป็นยังไงกันบ้างนะ ที่ผ่านมาคงเจอเรื่องหนัก ๆ มาเยอะจนทำให้เจ็บปวดเลย
คือ เวลา คำพูด
เราไม่สามารถย้อนกลับได้ ถึงเสียใจแค่ไหน เราก็ทำได้แค่ร้องไห้
ต่อให้เราจะกลัวมันสักแค่ไหน มันก็จะวิ่งตามเราทันอยู่ดี เราไม่รู้หรอกว่าพรุ่งนี้จะเป็นยังไง
ถึงแม้วันนี้มันจะห่วย อย่างน้อยเราก็ยังได้ตื่นขึ้นมา และได้ใช้ชีวิตได้ทำอะไรอีกตั้งหนึ่งวัน

ที่เติบโตได้ในช่วงเวลาแบบนี้ อดทนไว้นะ แม้ว่ามันจะเหนื่อย

ก็เข้ามาในหน้าร้อน ชีวิตก็เหมือกัน เราอาจเจอเรื่องไม่คาดคิด
มันอาจไม่ได้แย่ขนาดนั้น แต่อาจเป็นเพราะทัศนคติที่เรามี ต่อเรื่องที่เจอมันเลยทำให้มันแย่
ในแบบที่เราไม่ชอบ อย่าทำกับคนอื่น ในแบบที่เราเกลียด

ไปในแบบที่เราอยากเป็น...

ที่สอนให้เราเติบโต บางเรื่องก็สอนให้เราเจ็บก่อน และให้เราหาทางผ่านมันไปเอง

เราก็หนีความทรงจำที่เคยมีไม่ได้หรอก "ได้โปรดเถอะให้ฉันหนีไปจากตรงนี้ จากความทรงจำเเสนดีที่ฉันยังคงเก็บเอาไว้

แผลเราจึงหายยาก แต่เวลาผ่านไปมันจะดีขึ้น ไม่ใช่แค่แผลทางกายหรอก
ว่าโตมาแล้วจะเหนื่อยขนาดนี้ มีทั้งเสียงหัวเราะ ปนกับรอยน้ำตา
ถึงมันจะยาวนานที่สุด และอาจจะใจร้ายกับเราบ้าง แต่ก็หวังว่าที่เหลืออีก 11 เดือน...

ก็เหมือนกับอาหารสักจาน...

มันก็คงเหมือนการขับรถ...

เรากลับอยากกลับไปเป็นเด็ก ...

พักบ้างก็ได้นะ ไม่ต้องวิ่งไปตลอดหรอก เราเก่งมากแล้ว

มาใส่ใจหมดไม่ได้หรอก เพราะพื้นที่ในชีวิตมันมีจำกัด ถ้าเปรียบชีวิตเหมือนบ้านสักหลัง

ก็ถือซะว่าวันนี้ไม่ใช่วันของเรา...

#เสียงที่ไม่ได้ยิน ดูน้อยลง
ในการที่เราตื่นขึ้นมาทุกวันนะ?

ปีนี้เราโตขึ้นแค่ไหนกันนะ มันเป็นปีที่โครตรจะหนักเลย แล้วตัวเราล่ะเป็นยังไงบ้าง