พอโตขึ้นเราจะเริ่มเข้าใจว่า

พอโตขึ้นเราจะเริ่มเข้าใจว่า ชีวิตจริงมันไม่ได้ใจดีกับเราเสมอไป หลายครั้งเราต้องฝืนยิ้ม ทั้งที่ข้างในเหนื่อยแทบไม่ไหว ต้องทำเหมือนไม่เป็นอะไร ทั้งที่ใจมันพังไปหมดแล้ว พอโตขึ้น เราร้องไห้ไม่ได้บ่อยเหมือนตอนเด็ก ไม่ได้เพราะไม่เสียใจ แต่เพราะรู้ว่า พรุ่งนี้ยังมีหน้าที่ให้ต้องรับผิดชอบ ยังมีชีวิตที่ต้องเดินต่อ บางครั้ง เราไม่ได้เข้มแข็งหรอก เราแค่ไม่มีทางเลือกให้อ่อนแอ ต้องทนมากกว่ายอมแพ้ ต้องลุกขึ้นเดิน ทั้ง ๆ ที่แผลในใจยังไม่ทันหายดี แต่รู้ไหม แค่วันนี้เรายังพยายามใช้ชีวิตอยู่ ทั้งที่เหนื่อยขนาดนี้ ก็เก่งมากแล้วนะ ไม่เป็นไรเลย ถ้าบางวันเราจะเหนื่อย ถ้าบางคืนเราจะร้องไห้เงียบ ๆ คนเดียว เพราะสุดท้ายแล้ว คนที่ผ่านทุกเรื่องมาได้ตลอด ก็คือตัวเราเอง และสักวันหนึ่ง เราจะภูมิใจมาก ๆ ที่วันนั้นเราเลือก “อดทน” แทนการยอมแพ้

#เสียงที่ไม่ได้ยิน