ไม่มีใครรู้ว่า

ไม่มีใครรู้ว่า วันธรรมดาวันไหน จะกลายเป็นความทรงจำครั้งสุดท้าย เราเลยมักใช้ชีวิต เหมือนยังมีเวลาเหลืออีกเยอะ เอาไว้พรุ่งนี้ค่อยโทรหา เอาไว้วันหลังค่อยกลับบ้าน เอาไว้ว่างกว่านี้ค่อยเจอกัน เอาไว้มีเวลาค่อยทำสิ่งที่อยากทำ แต่ชีวิตไม่เคยบอกเราว่า เรายังเหลือคำว่า “ไว้วันหลัง” อีกกี่ครั้ง บางมื้อที่กินข้าวด้วยกัน อาจเป็นมื้อที่เราคิดถึงไปอีกนาน บางบทสนทนาธรรมดา อาจกลายเป็นเสียงที่เราอยากได้ยินอีกครั้ง บางวันที่ไม่มีอะไรพิเศษเลย วันหนึ่งอาจกลายเป็นวันที่เรายอมแลกทุกอย่าง เพื่อได้กลับไปอยู่ตรงนั้นอีกสักครั้ง เมื่อโตขึ้น เราถึงค่อยเข้าใจว่า สิ่งที่มีค่าที่สุดในชีวิต อาจไม่ใช่สิ่งที่ยิ่งใหญ่เลย แค่ได้ตื่นมาเจอคนเดิม ได้กินข้าวพร้อมกัน ได้ถามกันว่าวันนี้เป็นยังไง ได้หัวเราะกับเรื่องเดิม ๆ และได้รู้ว่าคนที่เรารักยังอยู่ตรงนี้ อย่ารอให้บางอย่างกลายเป็นความทรงจำ แล้วค่อยรู้ว่ามันมีค่า ถ้าคิดถึงใคร ก็ลองโทรหา ถ้าอยากกอดใคร ก็กอดให้นานขึ้น ถ้ามีคำว่ารักที่ยังไม่ได้พูด ก็พูดในวันที่ยังมีโอกาส เพราะเราไม่มีทางรู้เลยว่า วันธรรมดาที่กำลังผ่านไปในวันนี้ วันหนึ่งอาจกลายเป็น วันที่เราคิดถึงมากที่สุดในชีวิต ใช้เวลากับสิ่งสำคัญให้มากขึ้นนะ ในวันที่เรายังมีเวลา

#เสียงที่ไม่ได้ยิน