ทุกชีวิตมีจังหวะของมันเอง
ทุกชีวิตมีจังหวะของมันเอง เหมือนฤดูกาลที่หมุนเวียนไม่สิ้นสุด ชีวิตคนเราก็เช่นกัน มีช่วงเวลาที่เติบโตอย่างรวดเร็ว มีช่วงเวลาที่เบ่งบาน มีช่วงเวลาที่ต้องปล่อยวาง และมีช่วงเวลาแห่งการพักฟื้น เรามักทุกข์กับจังหวะชีวิต เพราะอยากอยู่ในช่วงเบ่งบานตลอดไป ไม่อยากเจอช่วงเวลาที่ต้องปล่อยวาง หรือช่วงที่ต้องนิ่งและรอคอย อยากให้ความรักสดใสเหมือนวันแรก อยากให้ความสำเร็จเกิดขึ้นทันที อยากให้ความสุขอยู่กับเราตลอดไป เราพยายามฝืนจังหวะชีวิต เหมือนอยากให้ฤดูใบไม้ผลิคงอยู่นิรันดร์ แต่นั่นเป็นไปไม่ได้ และนั่นคือที่มาของความทุกข์ ทุกช่วงเวลามีความงามในตัวมันเอง ช่วงเวลาแห่งการเริ่มต้น เต็มไปด้วยความหวังและความตื่นเต้น ช่วงเวลาแห่งการเติบโต เต็มไปด้วยพลังและความเข้มแข็ง ช่วงเวลาแห่งการปล่อยวาง เต็มไปด้วยปัญญาและความเข้าใจ ช่วงเวลาแห่งการพักฟื้น เต็มไปด้วยความสงบและการไตร่ตรอง หากเรายอมรับจังหวะชีวิตได้ เราก็จะไม่ดิ้นรนต่อต้าน ไม่เร่งรีบในสิ่งที่ยังไม่ถึงเวลา ไม่ยื้อไว้ในสิ่งที่ถึงเวลาต้องปล่อย หลายคนรีบร้อนจนลืมใช้ชีวิต บางคนเกาะติดอดีตจนลืมก้าวต่อ บางคนกลัวอนาคตจนไม่กล้าเริ่ม จังหวะชีวิตสอนให้เรารู้ว่า ทุกอย่างมีเวลาของมัน และชีวิตที่สมดุลคือชีวิตที่ รู้จักจังหวะของตัวเอง บางครั้งเราต้องเรียนรู้ที่จะรอคอย บางครั้งเราต้องเรียนรู้ที่จะรีบเร่ง บางครั้งเราต้องเรียนรู้ที่จะกระตือรือร้น บางครั้งเราต้องเรียนรู้ที่จะสงบนิ่ง ในวันที่ชีวิตช้าเกินไป จงอดทนรอ เพราะนี่คือช่วงพักฟื้น ในวันที่ชีวิตเร็วเกินไป จงหยุดพัก เพราะนี่คือช่วงเปลี่ยนผ่าน ชีวิตเปรียบดั่งสายน้ำ บางช่วงไหลเชี่ยวกราก บางช่วงนิ่งสงบ แต่มันไม่เคยหยุดนิ่ง และมันไม่เคยเร่งรีบ จงเคารพจังหวะชีวิตของตัวเอง และเคารพจังหวะชีวิตของผู้อื่น เพราะทุกคนมีฤดูกาลของตัวเอง ที่ไม่อาจเร่งหรือหน่วงได้ ความสุขที่แท้จริง ไม่ใช่การมีชีวิตในฤดูที่สวยงามตลอดไป แต่คือการรู้จักชื่นชมความงาม ในทุกฤดูกาลของชีวิต แม้ในวันที่มืดมิด ก็ยังมีดวงดาวให้มองหา แม้ในวันที่หนาวเย็น ก็ยังมีไออุ่นในหัวใจ จงใช้ชีวิตตามจังหวะของคุณ และเคารพจังหวะของผู้อื่น บางทีความสุขที่แท้จริง อาจอยู่ในการเต้นรำไปกับชีวิต ที่มีจังหวะไม่สม่ำเสมอนี้ #เสียงที่ไม่ได้ยิน ดูน้อยลง
#เสียงที่ไม่ได้ยิน
