ใครจะรู้ล่ะ

ใครจะรู้ล่ะ ว่าโตมาแล้วจะเหนื่อยขนาดนี้ มีทั้งเสียงหัวเราะ ปนกับรอยน้ำตา ในทุกครั้งที่กำลังจะผ่าน เรื่องร้าย ๆ ที่ผ่านเข้ามาไปได้ แต่เราก็ห้ามให้เวลา หยุดเดินไม่ได้อยู่ดี ต่อให้อยากหยุดเวลาไว้ เราก็ต้องโตขึ้นในวันหนึ่ง หนีความจริงไม่ได้หรอก ทำได้แค่ยอมรับและโตไปกับมัน เราชอบประโยคที่บอกว่า "จงเต้นรำไปกับทุกวันที่มีชีวิต ถึงแม้มันจะมีจังหวะที่เราไม่ชอบ" เอาเถอะ สนุกไปกับมัน ใช้ชีวิตให้เต็มที่ให้สมกับที่เราโตมาขนาดนี้ ดูน้อยลง

#เสียงที่ไม่ได้ยิน