มันก็แค่อีกวันที่กำลังจะผ่านไป ถึงเหนื่อยเดี๋ยวพรุ่งนี้ก็เบาบางลง ถึงร้องไห้เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็ยิ้มได้ ชีวิตมันไม่เคยง่ายอยู่แล้ว เราถึงต้องอดทนและผ่านไปให้ได้ ดูน้อยลง
#เสียงที่ไม่ได้ยิน
เป็นเพียงอดีตที่เราเคยจดจำ บางครั้งมันก็หนักหนา จนเราเจ็บปวดเกินกว่าจะผ่านไป
เราจะไม่มีวันวิ่งได้ในตอนนี้" ใคร ๆ ก็ไม่อยากหกล้มหรอก เพราะมันเจ็บ พอโตขึ้นแผลยิ่งหายยากความเจ็บก็มากขึ้นเพราะเราตัวโตขึ้นกว่าตอนเป็นเด็ก ตอนเราหัดเดินเราไม่กลัวล้มเลยด้วยซ้ำเพราะเราไม่รู้หรอกว่าการเดินมันเป็นยังไง พอเวลาผ่านไปเรากลับกลัวที่จะเจ็บปวด กลัวที่จะหกล้มในอายุที่มากขึ้น มันเลยทำให้เรากลัวการก้าวไปในพื้นที่ใหม่ ๆ ที่เราไม่เคยรู้จัก กลัวการเปลี่ยนแปลงที่เราไม่รู้ว่ามันจะดีไหม กลัวความสัมพันธ์ที่มันอาจต้องเจ็บ
เมื่อเราปล่อยตัวเอง จมปลักอยู่กับความเศร้า เราจะร้องไห้อยู่แบบนั้น
ตอนเราเป็นเด็กเรามักได้ยินผู้ใหญ่ บอกกับเราเสมอว่า "ไม่ต้องรีบโตหรอก" เป็นเด็กมันสบายที่สุดแล้ว