
ถ้าเราไม่หกล้มในวันนั้น
"ถ้าเราไม่หกล้มในวันนั้น เราจะไม่มีวันวิ่งได้ในตอนนี้" ใคร ๆ ก็ไม่อยากหกล้มหรอก เพราะมันเจ็บ พอโตขึ้นแผลยิ่งหายยากความเจ็บก็มากขึ้นเพราะเราตัวโตขึ้นกว่าตอนเป็นเด็ก ตอนเราหัดเดินเราไม่กลัวล้มเลยด้วยซ้ำเพราะเราไม่รู้หรอกว่าการเดินมันเป็นยังไง พอเวลาผ่านไปเรากลับกลัวที่จะเจ็บปวด กลัวที่จะหกล้มในอายุที่มากขึ้น มันเลยทำให้เรากลัวการก้าวไปในพื้นที่ใหม่ ๆ ที่เราไม่เคยรู้จัก กลัวการเปลี่ยนแปลงที่เราไม่รู้ว่ามันจะดีไหม กลัวความสัมพันธ์ที่มันอาจต้องเจ็บ แน่นอนว่าคนเรากลัวกันทั้งนั้นแหละ แต่การล้มก็ทำให้เราเติบโตไม่ใช่หรอ? ถ้าเราไม่เรียนรู้การเยียวยาบาดแผลด้วยตัวเอง วันหนึ่งถ้าเราล้มโดยไม่มีโอกาสมันก็คงลุกได้ยาก อย่ากลัวการใช้ชีวิต แล้วหกล้มจนต้องเจ็บ แต่ให้กลัวการอยู่เฉย ๆ แล้วไม่ได้เริ่มก้าวสักที #เสียงที่ไม่ได้ยิน ดูน้อยลง
#เสียงที่ไม่ได้ยิน

