เมื่ออายุมากกว่า 30

เมื่ออายุมากกว่า 30 เราจะเริ่มรู้สึกได้ว่า “ความเจ็บปวด” ไม่ได้มาจากแผลสด ๆ แบบตอนวัยรุ่น แต่มันค่อย ๆ ก่อตัวจากความรับผิดชอบที่ถาโถม ทั้งงานที่กดดัน ครอบครัวที่ต้องดูแล ความฝันที่ยังอยากไขว่คว้า แต่ก็เริ่มรู้แล้วว่ามันไม่ง่ายเหมือนที่เคยคิดไว้ เราไม่ได้เป็นเด็กที่ล้มแล้วมีคนมาคอยอุ้มทันที และก็ยังไม่ใช่ผู้ใหญ่ที่มีคำตอบชัดเจนสำหรับทุกอย่าง ชีวิตวัยนี้คือการเดินไปข้างหน้า ทั้งที่บางครั้งใจอยากหยุดพัก คือการยิ้มให้โลก ทั้งที่ในใจอยากร้องไห้ คือการแบกความเหนื่อยที่นอนคืนเดียวก็ไม่หาย คือการเรียนรู้ว่าบางน้ำตา…ต้องปล่อยให้ไหลเงียบ ๆ โดยไม่มีใครเห็น แต่เมื่อเราอยู่มากกว่า 30 ขึ้นไป เราก็เริ่มมองเห็นคุณค่าของการช้าลง เริ่มรู้ว่าการพักไม่ใช่ความพ่ายแพ้ เริ่มเข้าใจว่าการร้องไห้ไม่ใช่ความอ่อนแอ เริ่มหัดปล่อยวางกับสิ่งที่ควบคุมไม่ได้ และเริ่มยอมรับว่า…ไม่มีใครจะเดินเคียงข้างเราได้ตลอดไป นอกจากตัวเราเอง ความเจ็บปวดของวัยนี้ แม้มันหนักและเงียบ แต่มันก็สอนให้เรา “วางระยะกับโลกภายนอก” และหันกลับมาโอบกอดหัวใจตัวเอง สอนให้เราใจดีกับตัวเองมากขึ้น สอนให้เรารู้ว่า… ชีวิตไม่จำเป็นต้องชนะทุกสนาม ไม่จำเป็นต้องทำถูกทุกครั้ง ไม่จำเป็นต้องสมบูรณ์แบบในสายตาใคร เพียงแค่เรายังยืนอยู่ตรงนี้ ยังมีหัวใจที่เต้นต่อ และยังเชื่อว่าพรุ่งนี้… เราจะลุกขึ้นได้อีกครั้ง นั่นก็มากพอแล้ว #เสียงที่ไม่ได้ยิน ดูน้อยลง

#เสียงที่ไม่ได้ยิน