คนเรามักตามหาสิ่งที่ขาด

คนเรามักตามหาสิ่งที่ขาด จนลืมสิ่งที่เรามีอยู่ ตอนเราอยากได้ เราโหยหาและพยายาม แต่พอได้มาเรากลับเฉยชา และทิ้งขว้างเหมือนของไร้ค่า เหมือนตอนที่เรามีความรัก เรากลับไม่เห็นค่า จนกระทั่งวันที่มันจากไป เราถึงได้รู้ว่ามันสำคัญแค่ไหนแต่พอได้มา เรากับเฉยชาจนเขาหายไป เหมือนตอนที่มีเวลาว่าง เรากลับบ่นว่าเบื่อ แต่พอชีวิตวุ่นวาย เรากลับคิดถึงช่วงเวลานั้น เหมือนตอนที่อยู่กับครอบครัว เรากลับอยากออกไปไกล แต่พอได้ออกมาใช้ชีวิต เรากลับคิดถึงบ้านทุกวัน บางทีเราอาจต้องหัดมองเห็น คุณค่าของสิ่งที่มีในวันนี้ เพราะสักวันหนึ่ง เราอาจต้องเสียดาย ที่ไม่ได้ใส่ใจมันให้มากกว่านี้ ชีวิตสั้นเกินกว่า จะปล่อยให้ความเสียดาย มาเยี่ยมเยือนบ่อยครั้ง จงรักและดูแลสิ่งที่มี ก่อนที่มันจะกลายเป็น แค่ความทรงจำที่เสียดาย #เสียงที่ไม่ได้ยิน ช่างมันเถอะอีกไม่กี่ปีเราก็เป็นเถ้าธุลีกันหมดแล้ว

#เสียงที่ไม่ได้ยิน